اگر شما مادر تک فرزندی هستید که قرار نیست خواهر و برادری به زندگی‌اش راه پیدا کند این راهنما را بخوانید تا بتوانید آسیب‌های تک فرزندی را برای کودکتان به حداقل برسانید.
تک‌ فرزندها بیشترین ارتباطات شان با والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ است. آنها کودکان کمی را دور و بر خود می‌بینند و ارتباط برقرار کردن با همسالان را یاد نمی‌گیرند. تا حد ممکن فرزندتان را در محیط‌هایی که کودکان همسن او در آن رفت و آمد می‌کنند ببرید و اجازه دهید در قالب بازی، تعامل و همکاری را یاد بگیرد.
تک فرزند‌ها به خاطر ارتباط زیادی که با والدین و افراد بزرگسال دارند، همیشه به چشم یک بچه نگریسته می‌شوند. فراموش نکنید که فرزند شما اگرچه برای شما بچه است اما بسرعت قد می‌کشد، بالغ می‌شود و بزرگ می‌شود و شما باید با او متناسب با سنش رفتار کنید.
یک آفت خیلی بزرگ درباره کودکان تنها، در مرکز توجه قرار گرفتن شان است. بچه‌های یکی یکدانه کم کم می‌آموزند که محور خانه هستند. آنها حکمرانی می‌کنند و پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگ با خواسته‌های او راه می‌آیند. این خود را محور دانستن کم کم از خانه فراتر رفته و به مدرسه و اجتماع و روابط دوستانه‌ شان کشیده می‌شود. سعی کنید به فرزندتان بیاموزید که دیگران هم حق و حقوقی دارند و همیشه حق با او نیست و به خواست او عمل نمی‌شود.
بچه‌هایی که تک فرزند هستند، دیرتر مستقل می‌شوند و مسئولیت می‌گیرند. سعی کنید تا حد ممکن در امور خانه، کارهای مدرسه یا در گروه‌های بازی، به او مسئولیت بدهید و از او بخواهید که تصمیم گیرنده باشد. مهارت تصمیم‌گیری چیزی است که اغلب این بچه‌ها از آن بی‌بهره‌اند. شاید اوایل فرزندتان در تصمیم‌گیری اشتباه کند اما کم کم آن را یاد می‌گیرد و می‌تواند روی پای خود بایستد.
تک فرزندها گاهی تحت فشار توقعات زیاد اطرافیان قرار می‌گیرند و پدر و مادری که تنها ثمره زندگی خود را کودکش می‌بیند، از او توقع دارد طوری زندگی کند که او می‌خواهد. در برخورد با فرزند یکی یکدانه‌تان کمی منصف‌تر باشید و برای آنکه مطابق ایده آل‌های شما رفتار کند به او فشار نیاورید.

  • آیا این مطلب برای شما مفید بود؟
  • بله   خیر