درنگ: اشپیگل از آغاز ناآرامی‌ها در ایران چهل سال پیش نوشته است:

* در زندان‌های ایران که هر روز با زندانیان جدید پر می‌شد، زندانیان سیاسی علیه شرایط غیرانسانی زندان‌ها دست به اعتصاب غذا زدند و همزمان طرفداران آن‌ها در سراسر دنیا و به ویژه اعضای کنفدراسیون دانشجویان ایرانی خارج از کشور نیز تظاهرات‌هایی برگزار کردند.

* اتحادیه‌های به اصطلاح زیرزمینی اقدام به سازماندهی اعتصابات کردند و فروشندگان و تجار بازار یعنی‌‌ همان محلی که در مشرق زمین همواره نزدیکترین نهاد به مردم عادی و نبض تپنده زندگی است، در این اعتصاب‌ها شرکت کردند و بدین ترتیب همه بازار‌ها در سراسر کشور تعطیل شد.

* شکاف میان آرزوهای بلندپروازانه شاه و تصور وی از قدرت نظامی و صنعتی کشور و واقعیت‌های یک اقتصاد مریض، از ایران کشوری پدید آورده است که به هیچ عنوان نمی‌توان در آن پلی بین آن ساختار حکومتی کهنه و منسوخ با سرزمینی در حال توسعه زد و این دو را به هم پیوند داد.

* این فلاکت اقتصادی تا اندازه‌ای ناشی از ریخت‌وپاش‌های تسلیحاتی شاه است.او در سال گذشته ۱۶ میلیارد مارک صرف خرید سلاح‌های غربی کرد و چنانچه حقوق یگان‌های نظامی و هزینه‌های آن ۳۵ هزار مشاور نظامی آمریکایی را نیز اضافه کنیم درخواهیم یافت که این نیروی مسلح بیهوده و ناکارآمد بیش از نیمی از کل درآمدهای نفتی است