درنگ: شاید تا به حال دقت کرده باشید که بچه‌ها در سنین قبل از رفتن به مدرسه یک خصوصیت اخلاقی مشترک دارند، معمولا دوست دارند در هر موضوعی اول باشند.

بت استوکتن پروفسور دانشگاه تورنتو می‌گوید این خصوصیت اخلاقی مربوط به بچه‌هایی است که بین ۳ تا ۵ سال سن دارند. اما ۳ فاکتور باعث وجود چنین رفتاری در کودکان می‌شود.

اول این که کودکان در این سن ابتکار عمل خیلی زیادی دارند و به گفته پروفسور استوکتن سعی می‌کنند ابتکاراتشان را عملی کنند. دوم این که در این سن آن‌ها شدیدا خودخواه هستند و دوست دارند همه پشت سرشان باشند. اما با کنترل این رفتار است که کودک کار تیمی را هم یاد می‌گیرد و متوجه می‌شود که در جامعه باید با خیلی‌ها شانه به شانه حرکت کند. سوم هم این که آن‌ها هنوز فهم خوبی از ساعت و زمان ندارند.

پروفسور استوکتن می‌گوید کودکان تا سن ۶ یا ۷ سالگی به خوبی نمی‌دانند زمان چطور کار می‌کند. این یعنی صبر کردن برای رسیدن به چیزی حتی برای مدت دو دقیقه می‌تواند برای آن‌ها بسیار طولانی باشد.

برای برخی از کودکان در این سن این که بخواهند اول باشند به این معنی است که می‌خواهند از همه بهتر باشند. آن‌ها مدام خودشان را با دیگران مقایسه می‌کنند و با اول شدن احساس خاص بودن به آن‌ها دست می‌دهد. این احساسی است که در بسیاری از بزرگسالان هم وجود دارد.

اما والدین موظفند واکنشی به این رفتار فرزندانشان نشان دهند. این که «نوبت» چیست را باید والدین به فرزندان بیاموزند. برای آموزش این موضوع هم بهترین راه این است که بازی‌های گروهی با فرزندانشان انجام دهند و مفهوم نوبت را در بازی کردن به آن‌ها نشان دهند.

اما وقتی نوبت فرزندتان شد باید او را تشویق کنید تا به بهترین شکل کارش را انجام دهد و وقتی بازی یا هدفی که باید در آن برسید تمام شد او را تشویق کنید تا روحیه برتر بودن و این که بخواهد در کارها بهترین باشد در او حفظ شود.

نکته دیگر که باید به آن توجه کرد این است که فراموش نکنید نباید زیاد از حد از فرزندتان برای انجام کاری تعریف کنید. باید هر چیز به اندازه باشد. برای مثال اگر فرزندتان برای رسیدن به خط پایان دوستش را با ضربه دست یا بدن به زمین انداخته، هرگز او را بغل نکنید یا از کارش تعریف نکنید، بلکه با او برخورد کنید تا رقابت درست را یاد بگیرد و البته روحیه جنگجو بودنش را از دست ندهد.