درنگ: این اطلاعات جدید براساس داده‌ شبیه‌سازی‌های ابررایانه‌‌ای به دست آمده‌اند که از وجود پدیده‌ای جدید به نام انتقال میان‌کهکشانی پرده برداشته‌اند، پدیده‌ای که می‌تواند معمای چگونگی شکل‌گیری و تکامل کهکشان‌ها را حل کند.

مدل‌های شبیه‌سازی شده توسط دانشمندان نشان می‌دهد انفجارهای ابرنواخترها منجر به پراکنده شدن مقادیر زیادی گاز در فاصله‌ای فراتر از کهکشان‌های میزبان این ستاره‌‌ها شده‌اند و اتم‌های این مواد سوار بر باد‌هاش تند از کهکشانی به کهکشان دیگر جا‌به‌جا شدند.

به گفته محققان با توجه به اینکه منشاء چه میزان از ماده‌ای که بدن انسان را تشکیل داده‌ در خارج از کهکشان راه شیری است، می‌توانیم خود را مسافران فضایی یا مهاجران فراکهکشانی تصور کنیم. به نظر می‌آید بیشتر مواد کهکشان راه شیری پیش از تشکیل کهکشان،‌ بخشی از کهکشان‌های دیگر بوده‌اند که توسط بادهای پرسرعت کیهانی وارد فضای میان‌کهکشانی شده و به تدریج کهکشان راه شیری را تشکیل داده‌است.

اگرچه این بادهای میان کهکشانی بسیار پرسرعت یعنی سرعتی برابر چند صد کیلومتر بر ثانیه هستند با توجه به فواصل طولانی که میان کهکشان‌ها وجود دارد می‌توان مدت زمان این اشتراک ماده میان کهکشان‌ها را چند میلیارد سال تخمین زد.

محققان با استفاده از سیستم شبیه‌ساز FIRE توانستند مدلی سه‌بعدی و واقع‌گرایانه از کهکشان‌ها را در حال انبساط،‌ و کمی پس از انفجار بزرگ خلق کنند و روند تکامل آنها را تا به امروز ادامه دهند.

محققان سپس با استفاده از الگوریتم‌های پیچیده داده‌های به دست آمده را تغییر دادند تا دریابند کهکشان‌ها مواد تشکیل‌دهنده خود را از کجا به دست آورده‌اند. آنها دریافتند جریان‌های گازی از کهکشان‌های کوچکتر به کهکشان‌های بزرگتری مانند کهکشان راه شیری عامل این انتقال بوده‌است.

اگرچه کهکشان‌های بزرگتر ماده بیشتری در اختیار دارند اما فرار از آنها برای اتم‌های مسافر نیز دشوارتر بوده‌است، به همین دلیل این فرایند سفر معمولا از کهکشان‌های کوچک به بزرگ بوده‌است.

کهکشان‌ها مجموعه‌ای از ستاره‌هایی هستند که به یکدیگر پیوند خورده‌اند و در مدار جرمی واحد در چرخشند که این جرم معمولا یک سیاه‌چاله عظیم است اما بلافاصله پس از انفجار بزرگ، تقریبا در حدود ۱۴ میلیارد سال پیش، هیچ ستاره و کهکشانی وجود نداشت،‌ انچه بود تنها گازی یکدست و یکسان بود.

تنوع جریان‌های گازی و کشش نیروی جاذبه به تدریج ستاره‌ها و کهکشان‌ها را در جهان امروزی شکل داد و اکنون نتایج بررسی‌های جدید منشاء اصلی ماده سازنده جهان امروز را نیز برملا کرده‌ است: جهانی که اکنون کمتر از همیشه منشاء‌ای محلی داشته و ارتباطی جدا نشدنی با کهکشان‌های دورافتاده دارد.

  • آیا این مطلب برای شما مفید بود؟
  • بله   خیر