درنگ: تاکنون به این موضوع فکر کرده ایم که غذاهای سنتی ما از کجا ریشه گرفته اند؟ اصلا از خودمان پرسیده ایم که آیا در گذشته ایرانیان باستان از گوشت و سبزیجات در وعده های غذایی استفاده می کردند یا نه؟

به سراغ آداب غذا خوردن در زمان هخامنشیان می رویم تا ببینیم آیا آنها گوشت و سایر مواد غذایی رایج در زمان حال را مصرف می کرده اند یا نه؟

تاریخ در این زمینه نقل قول زیادی از نویسندگان دوران هخامنشیان به یادگار دارد. هخامنشیان در آن دوران به زبان ساده ما حتی کالری شماری می کردند و بیشتر دسر می خوردند، بر خلاف ما که تا سیر نشویم دست از غذا بر نمی داریم، هخامنشیان قبل از سیر شدن، سفره را ترک می کردند اما از دسر خوردن به هیچ عنوان نمی گذشتند.

در آن دوران، مصرف گوشت قربانی در بین پارسیان قدیم متداول و معمول بود.

سبزی

علاوه بر تامین قسمتی از عوامل مغذی مورد احتیاج به علت دارا بودن ویتامین‌ها و پیش‌ساز‌های مربوط(کاروتن یا پیش‌ساز ویتامین آ)، استرول‌گیاهی یا پیش‌ساز ویتامین‌های “آ،سی،دی،ای،کی” و برخی از ویتامین‌های گروه” آ ” نقش عمده‌ای را در تغذیه ایرانیان قدیم ایفا می‌کرده است.

گوشت شکار

گوشت شکار پروتئین حیوانی و قسمتی از کالری را تامین می‌کرده است و ارزش غذایی آن در سنوات بعد توسط ابوبکر محمد بن زکریای رازی، شیمی‌دان و پزشک نامی ایران تشریح شد.

نان جو

نان جو قسمت دیگری ازکالری را در تامین می‌ کرده و دارای سلولز به مقدار زیاد است که بر خلاف نان گندم، بیشتر با روحیه فعالیت، سوارکاری و جستجو برای مواد غذایی و شکار متناسب است.

گلابی و به در غذای ایرانیان باستان

استفاده از خرما، انار، انجیر، سیب، کشمش، بادام، به و گلابی را در دستور‌های غذایی‌ مورد استفاده در دربار پادشاه معمول و رایج دانسته اند.

با توجه به این فهرست می‌‌توان اهمیت استفاده از میوه و آجیل را در رژیم غذایی‌ ایرانیان این عصر به وضوح دریافت.

کالری شماری به سبک هخامنشیان

جوشاندن و سرد کردن به منظور تصفیه آن به ایرانیان نسبت داده شده است، ایرانیان عصر هخامنشیان حتی به تناسب میان غذای مورد مصرف و مقدار انرژی مورد نیاز در روز توجه داشته اند.