دکتر مهدیه فولادی به خبرنگار درنگ گفت: وقتی ما از معشوق سابق “دیوسازی” و تمام بدی‌ها و نقص‌های او را مدام مرور می‌کنیم و به او در ذهن‌‍مان نسبت‌های منفی می‌دهیم، این موضوع به ما کمک می‌کند که تسکین موقتی بر درد از دست دادنش پیدا و تمرکزمان را از تقصیرات و نقش خودمان دور کنیم.

به گفته این زوج درمانگر، وقتی معشوق سابق را “ایده‌آل سازی” می‌کنیم، تمام خوبی‌های او را مدام مرور و او را شخصیت کاملی در ذهن‌مان تصویر می‌کنیم که هیچ موقع نبوده و خودمان را بدون او کم ارزش می‌بینیم.

به گفته این مشاور، این موضوع خیلی دردناک است چرا که هر زمان آن شخص را در نور طلایی می‌بینیم، خودمان را در تاریکی و حقیر می‌بینیم. ایده‌آل‌سازی هم مثل دیوسازی تمرکزمان را از روی اندوه و پذیرش واقعیت ماجرا دور می‌کند و تمرکز ذهن را از دنیایی که در آن ایام به نظر می‌رسد چیزی جز درد و بدبختی در آینده ندارد، دور می‌کند.

دکتر فولادی ادامه داد: در حقیقت هر دو روش‌ فقط درد و دوران اندوه را طولانی‌تر می‌کنند. باید در شرایط بعد از جدایی از این مساله آگاه باشیم و هر موقع داشتیم به دام یکی از این دو دیدگاه می‌ افتادیم، توجه‌مان را به احساس خودمان از جدایی برگردانیم. به خودمان یادآوری کنیم “ایده‌ال‌سازی” و “دیوسازی” فقط روش‌های انحراف تمرکز هستند و ذهن ما را در حالت پشیمانی نگه می‌دارند.

این زوج درمانگر تاکید کرد: هر وقت احساس کردیم به سمت آن دو روش کشیده شدیم، برگردیم و رابطه را کالبدشکافی کنیم و با دید منطقی، حقایق رابطه و نقش خودمان و همسر سابق‌مان را بررسی کنیم و آنها را بنویسیم. با این هدف که رابطه را به شکلی سازنده و واقع‌بینانه ببینیم. خوبی، بدی و زشتی نقش خودمان و معشوق سابق‌مان و داستان آنچه که “واقعا” اتفاق افتاده است را بنویسیم تا بتوانیم به شکلی سالم در مورد آن سوگواری و سپس از آن عبور کنیم.

به گفته وی، بدون یک نگاه سرد و سخت به واقعیت آن رابطه، تجربیات و احساسات مرتبط با آن در افکار غیرسازنده راجع به همسرر سابق فرو خواهیم رفت. فقط با آزمودن و بررسی واقعیت‌ها می‌توانیم از آن افکار وسواس‌گونه آزاد شویم.