درنگ: به گفته محققان نوزادانی که پس از ۶ ماهگی در اتاق خواب پدر و مادر خود به خواب می‌روند، شبی ۴۰ دقیقه کمتر از نوزادانی می‌‌خوابند که در اتاق مخصوص خود به خواب رفته‌اند. این نوزادان به گفته محققان توانایی آرام کردن خود را از دست داده و در معرض خطر چاقی کودکی و کج‌خلقی قرار می‌گیرند.

این پژوهش نشان می‌دهد نوزادان ۹ ماهه‌ای که به صورت مجزا از والدین خود به خواب می‌روند، هرشب ۱۰/۳۰ ساعت می‌خوابند اما نوزادانی که در اتاقی مشترک با والدین خود می‌خوابند۹/۴۷ ساعت به خواب می‌روند، زیرا احتمال اینکه در میانه خواب به تخت پدر و مادر منتقل شوند چهار برابر بیشتر خواهد بود.

همچنین احتمال اینکه برای خواباندن نوزاد به او غذا خورانده شود دو برابر بیشتر از نوزادانی است که در اتاق خود به خواب رفته‌اند و این رفتار می‌تواند نوزادان را به توجه بیش از اندازه و مصرف غذا پیش از خواب وابسته کند.

در این پژوهش که توسط محققان دانشگاه پن استیت انجام گرفته، عنوان شده که نوزادان زیر ۶ ماه برای جلوگیری از دچار شدن به سندروم مرگ ناگهانی باید در کنار والدین خود بخوابند، اما پس از این ۶ ماه نوزاد باید به اتاق خود منتقل شود تا در زمان بیداری‌های نیمه‌شب بتواند به تنهایی به خواب رود. به این شکل به توجه و واکنش پدر و مادر وابسته نشده و می‌توانند خود را آرام کرده و دوباره به خواب بروند.

محققان با بررسی ۲۳۰ جفت نوزاد و مادر دریافتند احتمال به خواب رفتن نوزادانی که در اتاق مادر به خواب می‌روند تا پیش از ساعت ۸ عصر بسیار کمتر از نوزادان دیگر است و نوزادان ۹ ماهه‌ای که در اتاق مادر به خواب می‌روند، خواب کمتر، دوره‌های کوتاهتر خواب و خواب سبکتری دارند.