درنگ : کارت شناسایی ملی کارتی است که مشخصات فرد و عکس او روی آن درج شده و حداقل در داخل کشوری که فرد در آن متولد شده برای شناسایی او استفاده می‌‏شود و سازمانی دولتی آن را تنظیم و تائید کرده است. شاید فرد برای این که هویتش را نشان دهد گاهی بتواند از کارت‎هایی مانند کارت دانشجویی و گواهینامه رانندگی استفاده کند اما در بیشتر کشورها قانون این طور است که باید کارت ملی برای مشخص کردن دقیق هویت ارائه شود.

در ایران این کارت «کارت ملی» نام دارد که افرادی که اقامت این کشور را دارند و سنشان بالای ۱۵ سال است باید به طور اجبار آن را داشته باشند. هرچند کشورهای مختلف سیاست‎‌های مختلفی درباره کارت شناسایی ملی دارند اما برخی مانند ایران داشتن آن را الزامی می‏‌دانند اما برخی اصلا کارت شناسایی ملی ندارند و برخی داشتن آن را به اختیار مردم گذاشته‎اند.

در ایران از سال آینده کارت‌های هوشمند جایگزین این کارت‌های ملی می‌شود.

در زیر به برخی از کشورها و سیاستشان در مورد این موضوع اشاره می‏‌کنیم:

کشورهایی با کارت شناسایی اجباری

بلژیک

در بلژیک افراد می‌‏توانند از سن ۱۲ سالگی کارت شناسایی داشته باشند اما از سال ۱۵ سالگی اجباری می‎شود. داشتن این کارت شناسایی الکترونیکی از سال ۲۰۰۵ در بلژیک اجباری شد. این کارت غیر از کارت شناسایی، کاربردهای دیگری هم دارد و شامل مجوز ورود به مناطق خاص برای افراد خاص، امضای افراد برای مدارک خاص و … نیز می‌شود. در این کشور حمل کارت ملی برای شهروندان الزامی است.

 

آلمان

داشتن کارت ملی آلمان برای همه کسانی که اقامت این کشور را داشته و سنشان بالای ۱۶ باشد، الزامی است. اما الزامی برای حمل آن توسط فرد وجود ندارد. پلیس مجاز است در هر زمانی آن را درخواست کند، اما فرد مجبور نیست همان لحظه آن را ارائه دهد. تنها زمانی که فرد کلا زیر بار ارائه کارت ملی‎اش نشود، ممکن است جریمه شود. وقتی پلیس بخواهد آن را ببیند فرد باید تا ۱۲ ساعت کارتش را به یکی از ایستگاه‌های پلیس ارائه دهد. این کارت برای شناسایی آلمانی‎ها در همه کشورهای عضو اتحادیه اروپا به جز بلاروس، روسیه و اوکراین کاربرد دارد.

 

هند

در هند برای استفاده از ملزوماتی مانند آب، برق، گاز، سیم کارت تلفن همراه و … باید از کارت شناسایی استفاده شود. البته گواهینامه و پاسپورت و .. هم قابل قبول است، اما در بیشتر امور تنها کارت ملی این کشور که «ادهر» نام دارد را قبول می‏‌کنند. این کارت‌ها شماره‎ای ۱۲ رقمی دارند که متعلق به هر فرد است. ۱٫۱۹ میلیارد نفر در دنیا دارای این کارت هستند که ۹۹ درصد این افراد هندی هستند. شماره ۱۲ رقمی این کارت لیست مشخصات شخصی فرد را ارائه می‏‎دهد. مثلا از روی این شماره می‌توان سوء سابقه فرد را متوجه شد به همین دلیل دلیل دریافت پاسپورت و بسیاری از مدارک دیگر نیازمند این است که فرد شماره ادهرش را ارائه دهد.

 

کشورهایی با کارت شناسایی اختیاری

فرانسه

در فرانسه داشتن کارت شناسایی ملی اجباری بود، ۱۰ سال اعتبار داشت و هر سال باید آپدیت می‌‏شد، مخصوصا عکس آن … برای این کارها هم پرداختن رقمی اجباری بود. روی این کارت به غیر از اطلاعات عادی یک شماره وجود داشت که در سرویس ملی کشور فرانسه ثبت شده بود و با استفاده از آن وضعیت بیماری‌ها و سوابق بیماری و همچنین موارد مربوط به بازنشستگی فرد مشخص می‌‏شد. اما بعدها قانون این کشور تغییر کرد و هر کارت شناسایی مانند گواهینامه رانندگی، پاسپورت و … می‌‏تواند برای شناسایی فرد استفاده شود. البته کارت‎‌های شناسایی هم هنوز وجود دارند، اما اجباری نیستند.

 

سوییس

کارت شناسایی ملی سوییس را هر سیتیزن این کشور می‌‏تواند داشته باشد. حمل آن اصلا اجباری نیست اما در برخی شرایط این کارت یا پاسپورت برای ثابت کردن هویت فرد لازم است. در برخی از اداره‌ها گواهینامه مورد قبول است و در برخی نه. این کارت برای شناسایی سوییسی‌ها در تمام کشورهای عضو اتحادیه اروپا به جز کوزووو و همچنین مستعمرات فرانسه، جزایر فارو، گرینلند، ترکیه و تونس کاربرد دارد.

 

ایرلند

کارت شناسایی ملی این کشور پاسپورت کارت نام دارد و قابل استفاده در بیشتر کشورهای اتحادیه اروپا هم است. اما در این کشور استفاده از انواع کارت شناسایی برای انجام امور ممکن است و در نتیجه افراد اجباری برای گرفتن پاسپورت کارت ندارند. اخیرا هم کارت استفاده از سرویس‌های عمومی برای افراد این کشور صادر شده که با استفاده از آن بسیاری از دسترسی‌ها را دارند.

 

کشورهای بدون کارت شناسایی

استرالیا

 در سال ۱۹۸۵ استرالیا تلاشی ناکام برای ارائه کارت شناسایی برای مردمش داشت. در سال ۲۰۰۶ دولت این کشور کارتی غیر اجباری به نام «اکسس کارت» را ارائه کرد که با آن نام افراد در دپارتمان سرویس‎های انسانی این کشور ثبت می‏‌شد. در سال ۲۰۰۷ اما این کارت هم باطل شد. در این کشور بیشتر امور و شناسایی‌ها با پاسپورت انجام می‌‏شود.

 

کانادا

در گذشته کارت اقامت کانادا وجود داشت اما از سال ۲۰۱۲ این کارت‎ها باطل شدند و دیگر کارت شناسایی ملی‎ای برای افراد این کشور وجود ندارد. اولین کارت شناسایی قابل قبول گواهینامه رانندگی است، همچنین مردم این کشور یک کارت سلامت دارند و یک پاسپورت که برایشان کار کارت شناسایی را می‎کند.

 

آندورا

در این کشور چیزی به نام کارت شناسایی ملی وجود نداشته و ندارد. استفاده از گواهینامه رانندگی و پاسپورت برای مواقع لازم برای شناسایی فرد رایج است و اکثر مردم هم این دو مدرک را دارند.