او را به نام زن ناشناس رود سن (L’Inconnue de la Seine) می‌شناسند. براساس داستان‌هایی که از زندگی او نقل می‌شود بدن او را در دهه ۱۸۷۰ یا ۱۸۸۰ در ساحل رود سن در پاریس از آب گرفته‌اند، کسی تاریخ دقیق این رویداد را نمی‌داند. ظاهرا او خودکشی کرده بود. یکی از حاضرین در سردخانه تحت تاثیر زیبایی و جوانی او قرار می‌گیرد و دستور ساخت نقابی گچی از صورت او را می‌دهد.

در دهه‌های بعدی به اندازه‌‌ای از روی نقاب مرگ او ساخته شد که این نقاب به یک شیء هنری تبدیل شد. در میان تحسین‌کنندگان قرن بیستمی این اثر می‌توان به آلبرتو جاکومتی، مان ری، ولادیمیر ناباکوف و آلبرکامو اشاره کرد که او را به مونالیزای غرق شده تشبیه کرده‌اند.

براساس مقاله‌ای که در BBC منتشر شد، اگرچه پلیس رودخانه پاریس نسبت به داستان مرگ این زن مشکوک هستند این نقاب هنوز محبوبیت زیادی دارد. پلیس پاریس معتقد است چهره این زن بی‌نقص‌تر و آرام‌تر از چهره فردی است که خودش را در رودخانه غرق کرده‌ است.

  • نقاب‌های یادبود

هنرمندی لندنی به نام نیک رینولدز که زمانی به عنوان غواص در نیروی دریایی انگلستان فعالیت داشت به خوبی با ویژگی‌های افرادی که در اثر غرق شدن مرده‌اند آشنایی دارد. وی که مسئولیت بیرون کشیدن اجساد را از رود تیمز به عهده داشت، در میانسالی تصمیم به راه‌اندازی کسب و کاری عجیب و غریب گرفت: تولید نقاب‌های مرگ یا نقاب‌های زندگی. وی خود را تنها متخصص این کار در بریتانیا می‌داند.

نقاب مرگ بتهوون

به گفته وی ساخت این نقاب‌ها از دوران باستان آغاز شده‌است و مشهورترین آنها نقاب خاکسپاری توت‌عنخ‌آمون است. رومیان باستان مرفه نیز رسم نگهداری از نقاب‌های مرگ متعلق به اجدادشان را برای به نمایش گذاشتن و پرستش اجرا می‌کردند. در دوران ویکتوریایی نیز تا حدودی و برای مدتی کوتاه این رسم برقرار بود. از دهه ۱۸۲۰ تا ۱۸۴۰ جمجمه‌شناسی مشهور به نام جیمز دو ویل نزدیک به دو هزار نمونه از این نوع ماسک‌ها را خلق کرد.

نقاب مرگ شکسپیر یا به روایتی دیگر بن‌جانسون

مجموعه‌هایی بزرگ از این نقاب‌ها را می‌توان در موزه آناتومی دانشگاه ادینبرگ، موزه جنایات اسکاتلند‌یارد و دانشگاه پرینستون آمریکا مشاهده کرد. با دیدن این مجموعه‌ها متوجه می‌شوید که بتهوون کمی بد‌اخلاق بوده،‌ دوک ولینگتون در اواخر عمرش دندان چندانی برایش باقی نمانده و چشمان بنجامین دیزرئیلی پف‌آلود بوده‌ است.

نقاب مرگ ند کلی

عصر ویکتوریایی مملو از داستان‌های جنایی فاجعه‌بار است از این رو میراثی از نقاب‌های شروران اعدام شده نیز می‌توان در این مجموعه‌ها یافت، نقاب پس از مرگ افرادی مانند ویلیام بورک قاتل ادینبرگ و ند ‌کلی شرور.

نقاب مرگ ناپلئون

برخی از این نقاب‌های مرگ به اشیائی کلکسیونی تبدیل شده‌اند. برای مثال نقاب مرگ ناپلئون که کمی پس از مرگش در سال ۱۸۲۱ از روی صورت او ساخته شد در سال ۲۰۱۳ به قیمت ۲۲۰ هزار دلار به فروش رفت. نقاب مرگ قاتل عصر ویکتوریایی، بنجامین کوروسیه که در سال ۱۸۴۰ در حضور ۴۰ هزار نفر از جمله چارلز دیکنز مشهور به دار آویخته شد نیز به تازگی در منطقه‌ای دورافتاده در شمال انگلستان یافته شده و به قیمت ۲۶ هزار دلار به فروش رسیده‌است.

 

نقاب مرگ گوستاو کلیمت

علاقه شدید نیک رینولدز به نقاب‌های مرگ از سن کودکی او و با دیدن نقاب مرگ اولیور کرامول زنده شد. او می‌گوید نقابی که در آن سن دیده شبیه به مردی بوده که در زمان جاودان شده‌ بود، که می‌شد دو زگیل را روی پیشانی و لب او مشاهده کرد. رینولدز می‌گوید با ساخت این نقاب‌ها در حال جاودان ساختن لحظه‌ای میان مرگ و زندگی است و تصویری از روح را خلق می‌کند.

نقاب زندگی جیمز دین

وی تاکنون ۶۰ تا ۱۰۰ نقاب مرگ ساخته است که در میان آنها نقاب مرگ کن راسل کارگردان،‌ پیتر اوتول هنرپیشه و  ویلیام ریز ماگ دبیر سابق روزنامه تایمز از بقیه مشهورترند. وی همچنین ۲۰۰ نقاب زندگی، یعنی قالب‌گیری از صورت افراد درحالی که زنده هستند، نیز از روی چهره افرادی مشهور مانند گریس جونز و میک جونز خواننده و باز آلدرین فضانورد ساخته‌است.

نقاب مرگ آمادور

رینولدز همچنین برای یک محکوم به اعدام به نام جان جو اش آمادور نیز نقاب مرگ ساخته‌است،‌ البته این‌بار در اعتراض به وجود مجازات اعدام در آمریکا. این متهم ۳۰ ساله آمریکایی به اتهام قتل در تگزاس در سال ۲۰۰۷ اعدام شد. رینولدز می‌گوید آمادور از او خواسته نقابش را بسازد تا این نقاب برای آیندگان باقی بماند. ۱۵ دقیقه پس از اعدام رینولدز برای قالب‌گیری از صورت او وارد اتاق می‌شود درحالی که بدن آمادور هنوز گرم بوده و با تماس قالب با پوست صورت، پوست بدن آمادور دانه دانه شده‌ است. رینولدز علاوه بر صورت از دست آمادور که تزریق مرگبار روی آن انجام گرفته بود نیز قالب‌گیری کرد.

  • آیا این مطلب برای شما مفید بود؟
  • بله   خیر