بدنه نمونه اولیه این خودروی لامبورگینی که ترزو میلنیو (Terzo Millennio) نام دارد از نانولوله‌های کربنی ساخته خواهد شد تا بتوان از آنها به عنوان ابرخازن استفاده کرد و این ابرخازن‌ها هستند که جایگزین باتری می‌شوند. ابرخازن‌ها به شکلی متفاوت از باتری‌ها می‌توانند انرژی را ذخیره و آزاد کنند و در کنار فوایدشان،‌ نقص‌های بسیار جدی نیز دارند.

غلبه بر این جنبه‌های منفی برای مهندسان MIT به سال‌ها زمان نیاز دارد،‌ آنهم درصورتی که محققان MIT و شرکت لامبورگینی بتوانند این خودرو را تکمیل کنند،‌ اما به گفته مائوریچیو رجیانی، مدیر توسعه و تحقیقات لامبورگینی،‌ تلاش‌ها برای ساخت لامبورگینی ترزو میلنیو ارزش زمان و زحمات فراوان را دارد.

درحال حاضر حتی بهترین باتری‌های جهان نیز در ابرخودروها کاربرد ندارند. به گفته رجیانی این باتری‌ها بسیار حجیم‌تر و سنگین‌تر از آن هستند که بتوان از آنها در ابرخودروها استفاده کرد. اگر در این خودروها از باتری‌های سبک‌تر و کوچکتر استفاده شود نیز امکان دستیابی به نقطه اوج قدرت از بین خواهد رفت.

ابرخازن‌ها که می‌توان آنها را از کربن ایجاد کرد،‌باید از انعطاف‌پذیری برخوردار باشند تا بتوان صفحات بدنه خودرو را با کمک آنها ایجاد کرد تا به این شکل مشکل وزن و طراحی خودرو نیز برطرف شود.

ابرخازن‌ها همچنین با سرعت بسیار بیشتری از باتری‌های معمولی انرژی را ذخیره کرده و آزاد می‌کنند که این نیز در بهبود عملکرد خودرو تاثیرگذار است. باتری‌ها ممکن است داغ شوند و این افزایش دما بر عملکرد آنها ثر منفی می‌گذارد.

با این‌همه ابرخازن‌ها معایبی نیز دارند. برای مثال توانایی خوبی در ذخیره‌سازی حجم زیادی از انرژی برای طولانی‌مدت ندارند. ابرخازن‌های امروزه معمولا در زمینه‌هایی به کار گرفته می‌شوند که شامل انتقال‌های سریع و قدرتمند انرژی باشد ، مثل روشن کردن سریع یک موتور گازوئیلی. ساخت ابرخازن‌هایی با توانایی ذخیره‌سازی طولانی‌مدت انرژی یکی از بزرگترین چالش‌هایی است که امروزه دانشمندان با آن مواجهند.

قرار است هریک از چهار چرخ خودروی لامبورگینی موتور برقی مجزایی داشته‌باشد، و این قابلیت چهار‌ چرخ متحرک یا ۴WD را که یکی از ویژگی‌های سنتی خودروهای لامبورگینی است، ایجاد می‌کند و در عین حال دست طراحان را برای طراحی بدنه بازتر می‌گذارد زیرا دیگر نیازی نیست به محل قرار گیری یک موتور بزرگ برقی فکر کنند.

از دیگر کارایی‌های بدنه نانولوله کربنی به گفته لامبورگینی آن است که قابلیت خود‌ترمیمی خواهد داشت.  حسگرهای درون بدنه این خودرو می‌توانند ترک‌ها و خراش‌ها را ردیابی کرده و درصورتی که حس کند به اندازه کافی کوچک هستند، می‌تواند بلافاصله با نانولوله‌های کربنی جدید درون این خراش‌ها را پر کند. آسیب‌های جدی‌تر به راننده و به تکنیسن‌های لامبورگینی گزارش خواهد شد تا تعمیرهای لازم را انجام دهند.

برطرف کردن تمامی این چالش‌ها،‌علاوه براینکه امکان ساخت لامبورگینی جدید را فراهم می‌کند،‌ این فناوری را برای تولید دیگر خودروها کاربردی خواهد ساخت. تمامی خودروسازانی که امروزه تحت فشار کاهش آلودگی‌های ناشی از سوخت‌های فسیلی قرار دارند به این فناوری نیازمند خواهند بود.