درنگ :   طیبه‌ سیاوشی‌شاه عنایتی عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی در رابطه با وجود تبعیض در خروج زنان از کشور بیان داشت:

* این قانون در سال ۵۱ و پیش از انقلاب تصویب شده است. چهار دهه از تصویب این قانون می‌گذرد و در حال حاضر زنان بسیاری به خصوص برای خروج اضطراری با مشکل مواجه هستند.
* تا امروز هیچ موردی در خصوص مخالفت با این قانون طرح نشده بود

* به عنوان نماینده مردم می‌خواهم کاری در این زمینه انجام دهم که اصلاحیه و تغییر خروجی آن باشد.

* این اصلاحیه باید برای تمام زنان کشور باشد که بتوانند بدون اجازه شوهر از کشور خارج شوند.

* این مساله را در جلسات کارشناسی مطرح کرده‌ایم و در همین جلسات مطرح شد که بیش از ۶۰ درصد زنان وابستگی اقتصادی به همسران خود دارند. همچنین عرف و هنجار اجتماعی جامعه با این کار به هم می‌خورد، البته مستند شرعی و اعتقادی برای مخالفت با این موضوع مطرح نشده است و با همین دو استدلال که ربطی به مسائل شرعی ندارد با تبعیض زنان مواجه هستیم. با این وجود حال باید فراکسیون زنان این مساله را کنار بگذارد؟

* علی‌رغم اینکه در تلاش هستیم اصلاحیه‌ای را در قانون ماده ۱۸ قانون گذرنامه انجام دهیم که بعد از چهار دهه خواهد بود، اما در عین حال هجمه‌ای که از طرف عده‌ای از خانم‌ها ایجاد می‌شود، واقعا دلسردکننده است.

* حتی ممکن است همین تغییر کوچک در خصوص تغییر در قانون اجازه خروج زنان با مخالفت مواجه شود و  در صحن علنی رای نیاورد و و حتی امکان دارد در صورت رای آوردن مورد قبول شورای نگهبان قرار نگیرد.

* در حال حاضر بحث مشکلات زنان ورزشکار، فرهنگی و سیاسی برای خروج از کشور مطرح است به طور مثال خودِ من برای خروج از کشور با توجه به اینکه در بخش سیاسی کشور فعال هستم، نیاز به اجازه همسر دارم. بحث دیگر این است خانم‌هایی هستند که همسر خود را از دست داده‌اند و چون ولایت پدربزرگ بر فرزندان حاکم است، موجب بروز مشکلاتی برای این مادران شده است. مثلا یک خانم از یک فرصت مطالعاتی فقط به دلیل ولایت پدربزرگ بر فرزند محروم شده است. علی‌رغم اینکه کودک تحت حضانت و سرپرستی مادر است، اما پدربزرگ از یک نقطه دورافتاده مانع از خروج فرزند و بالطبع مادر می‌شود، به همین خاطر از طرف این زنان نیز مطالباتی مطرح است.

* به دلیل اینکه مساله خروج اضطراری عده خاصی از خانم‌ها مطرح شده است به این دلیل نیست که ما نسبت به کل جمعیت زنان در کشور و حقوق آنها بی‌توجه بوده‌ایم. تمام توجه ما این است که بتوانیم اصلاحاتی را برای خانم‌ها انجام دهیم، اما اینکه چه بخشی از جامعه را در بر بگیرد، مشخص نیست. البته تلاش می‌کنیم که بخش قابل توجهی از جامعه را در بر بگیرد و باید در حد مقدورات قدم برداریم و فکر می‌کنم این اصلاح و تغییر شاید زمینه‌ساز اتفاقات بهتری در سال‌های پیش رو باشد.

* طرح خروج بانوان از کشور بدون اذن همسر را در کمیسیون امنیت ملی ارائه کرده‌ایم و در کمیسیون امنیت ملی در دست بررسی است، اما هنوز به صحن کمیسیون برای رای‌گیری نیامده است. این طرح در مردادماه ارائه شده است، با پیگیری‌هایی که انجام داده‌ام  کار آن در کارگروه تمام شده است، اما در کمیسیون مورد بحث قرار نگرفته است.

* این که سختی‌هایی را برخی از خانم‌ها متحمل می‌شوند، باعث می‌شود با انگیزه‌تر جلو برویم، اما بحث این است که بسیاری از حقوقدانان این مساله را مطرح می‌کنند که ای کاش این طرح برای بخش کامل جامعه زنان مطرح می‌شد، اما با توجه به شرایط فعلی همین طرح نیز می‌تواند اصلاحیه‌ای برای یک تغییر باشد. جامعه سنتی و مدرن هر دو ما را سرزنش می‌کنند، اما در هر حال فکر می‌کنم که ممکن است همین اصلاحیه شرایط بهتری را برای زنان فراهم کند.