درنگ  کاوه علی‌اسماعیلی: کیمیا علیزاده همین ۱۹ تیرماه که گذشت، شمع ۱۹ سالگی را فوت کرد تا برای ورود به سومین دهه از زندگی‌اش حاضر شود. دختر ۱۹ ساله‌ای که با همین سن و سال کم، به اندازه آدم‌های بزرگ و به اندازه قهرمانان واقعی برای کشورمان افتخار و غرور آفریده است.

دیگر همه می‌دانند کیمیا تنها دختر تاریخ ورزش ایران است که مدالی در المپیک کسب کرده و این مدال قرار است راه را برای سایر بانوان باز کند. کار کیمیا برای به دست آوردن این قهرمانی آن قدر بزرگ و چشمگیر بود که به این آسانی نمی‌شود از کنارش عبور کرد اما هنوز هم هستند کسانی که با نیش انتقاداتشان دختر دوست داشتنی ورزش کشورمان را زخمی می‌کنند.

تولد یک رویا در باشگاهی که چاپخانه شد
کیمیا وقتی ۸ ساله بود، تصمیم گرفت در یک روز زمستانی راه خود را انتخاب کند؛ او می‌خواست برای ساختن تفریح جدید، ورزش کند و به همین خاطر راهی باشگاه تندرستی شد.
باشگاهی که امروز به چاپخانه تبدیل شده اما از همان جا تا سکوی المپیک و مدال‌های خوش رنگ جهانی پیش رفت. رویای او در دوران کودکی، فقط تماشای بازی‌های تکواندو و انجام تمرینات آن به صورت تفریحی بود اما این تفریح، کیمیا را تا اوج قله پیش برد و نامش را در تاریخ ورزش ایران و جهان برای همیشه ثبت کرد.

شروع مشکل از ریو
قبل از اعزام کیمیا به المپیک ۲۰۱۶ ریو (برزیل) امیدواری در مورد کسب مدال توسط این ورزشکار بسیار اندک بود. فقط یکسری حدس و گمان وجود داشت و می‌گفتند او می‌تواند نهایتا شانسی برای خود بسازد که در «رپه شارژ» باقی بماند اما در زمانی که خیلی‌ها حواسشان به سایر ملی پوشان ما در تکواندو بود، اتفاقات عجیبی رخ داد و کیمیای تکواندو از سد هر ورزشکاری گذشت تا به نیمه نهایی رسید. در نهایت به رده بندی رفت تا برای برنز بجنگد. همان جا، مشکلات کیمیا آغاز شد. درست در زمانی که باید به این دخترک غرورآفرین، افتخار می کردیم، برخی در کام ملت زهر ریختند. آنها به جای آن که بگویند کیمیا اصلا شانس مدال نبوده و با مصدومیت راهی المپیک شده، موضوع را طور دیگری رقم زدند و از ضربات این ورزشکار دوست داشتنی ایراد گرفتند. از مربی او و روحیه پایینی که در مرحله قبل از فینال داشت!

کیمیا سکوت کرد
مقابل تمام این مسائل، کیمیا سکوت کرد. برخلاف برخی از کارشناسان تکواندو، مردم ایران از کیمیا قدردانی کردند. او ساعت به ساعت محبوب‌تر شد و ایرانی‌ها برایش سنگ تمام گذاشتند. قبل از المپیک، هیچ کس فکرش را نمی‌کرد یکی از مدال‌های ما را یک بانوی نوجوان به دست بیاورد و بعد از المپیک، مردم خوشحال بودند که تاریخ ورزش ایران از نو نوشته شد اما یکسری هم ناراحت و شاکی! کیمیا مقابل تمام زخم زبان‌ها و طعنه‌ها سکوت کرد. سکوتی که حرف‌های زیادی در دل خود داشت.

اولین ضربه؛ اولین شوک
چند ماه بعد از المپیک، بالاخره مهرو کمرانی مربی و دوست صمیمی کیمیا سکوت خود را شکست و حرف‌هایی زد که به جامعه ورزش یک شوک اساسی وارد کرد. کمرانی گفت: «در اردوهای قبل از المپیک، کیمیا را مصدوم کرده بودند. او را ساعت ۲۳ تا ۲۴ در محل اردو می‌دواندند و به جای استراحت، عضلاتش را از بین می‌بردند. کیمیا قبل از المپیک کاملا مصدوم بود و ما در فاصله دو ماه قبل از اعزام، فقط برای کیمیا جلسات درمانی می‌گذاشتیم. با این حال آن قدر غیرت و تعصب به خرج داد که اولین مدال تاریخ بانوان ایرانی در المپیک را گرفت.» این اولین ضربه‌ای بود که مربی کیمیا به منتقدان زد. بعد از این مصاحبه، محبوبیت دختر خوب تکواندو ایران چندبرابر شد.

بازگشت عجیب
تا زمان رقابت‌های جهانی ۲۰۱۷ در کره جنوبی، خیلی از منتقدان کیمیا منتظر یک فرصت بودند. فدراسیون نیز با اعزام کیمیای مصدوم به رقابت‌های جهانی، هدیه گرانبهایی به منتقدان داد. کیمیا تا مرحله فینال، یکی پس از دیگری حریفانش را زمین‌گیر می‌کرد و اجازه نفس کشیدن به رقبا نمی‌داد. در فینال ۶۴- با حریفی از ساحل عاج مبارزه کرد اما مشخص بود در تمام طول مسابقه، فشار شدید عصبی و درد عضلانی اجازه نمی‌دهد کیمیا حتی نفس‌گیری مناسبی داشته باشد. قهرمان ایران در آن بازی شکست خورد اما هنوز تصاویر تکواندو قطع نشده بود، کارشناسان و مجریان تلویزیون به انتقاد شدید از این ورزشکار پرافتخار پرداختند و نه تنها به نقد غیرمنصفانه روی آوردند بلکه به بهانه انتقاد از عملکرد کیمیا، این بار به فدراسیون تکواندو، اعضای کادرفنی و همچنین مهرو کمرانی حمله کردند. جالب اینکه کیمیا، حذف شده ما در مسابقات جهانی نبود بلکه با وجود مصدومیت شدید به مدال نقره رسیده بود اما این مدال هم منتقدانش را راضی نمی‌کرد!

حرف حسابشان چیست؟
منتقدان کیمیا چندان به مسائل فنی و روحی این ورزشکار اهمیت نمی‌دهند. آنها چند سوال خاص دارند که البته خط و ربط فکریشان نیز مشخص می‌شود؛ اینکه چرا کیمیای مصدوم باید به رقابت‌های جهانی اعزام شود؟ چرا او باید قدرت انتخاب مربی خود را داشته باشد؟ چرا در مصاحبه‌هایش، نامی از مربیان پیشین خود نمی‌آورد؟ چرا از فدراسیون انتقاد نمی‌کند؟ و مدل همین سوالات مشخص می‌کند که منتقدان کیمیا از چه تفکراتی تبعیت می‌کنند! کیمیا با مصدومیت رفت و مدال گرفت، کیمیا حق دارد با مربی کار کند که به لحاظ روحی با او احساس راحتی کند و دلیلی وجود ندارد از مربیانی که باعث مصدومیت‌های طولانی مدتش شدند، تشکر کند. همان طور که دلیلی ندارد به خاطر حمایت از سوی فدراسیون، شمشیر را برای مدیران فدراسیون از رو ببندد.

این قصه تمام نمی‌شود
درست مثل شرایط بعد از المپیک ریو، همین که کیمیا به ایران رسید، در بیمارستان بستری شد. او پس از اتفاقات المپیک ۶ ماه خانه نشین شد تا مچ پای چپ و زانوی پای راست خود را درمان کند. حالا و پس از مسابقات جهانی دوباره عمل جراحی روی پای خود انجام داده که این بار شاید پزشکان دیگر اجازه بازگشت به بانوی تاریخ ساز کشورمان را ندهند. کیمیا طی سه سال گذشته در سه جبهه مختلف جنگید؛ با رقیبانش روی شیاپچانگ، با مصدومیت‌هایش در بیمارستان و با منتقدانش خارج از دنیای تکواندو اما با این حال، کوهی از مدال و افتخار را برای ایران به ارمغان آورده است. کیمیای ورزش ایران یکبار دیگر برمی‌خیزد و تمام این روزهای بد را پشت سر می‌گذارد. او چشم و چراغ یک مملکت است. قصه غرورانگیز کیمیا، اینجا تمام نمی‌شود هر چند پزشکانش می‌گویند تا همین جا هم، قصه‌اش طولانی شده است.

افتخارات کیمیا فقط طی سه سال
-قهرمان جوانان جهان (۲۰۱۴ – تایپه)
-قهرمان مسابقات جوانان آزاد کره (۲۰۱۴ – گیونگجو)
-قهرمان مسابقات المپیک تابستانی جوانان (۲۰۱۴ – ناجینگ)
-قهرمان بازی های آزاد جوانان ترکیه (۲۰۱۴ – آنتالیا)
-قهرمان مسابقات جام فجر (۲۰۱۵-تهران)
-نایب قهرمان مسابقات آزاد هلند (۲۰۱۵- هلند)
-مقام سوم قهرمانی جهان روسیه (۲۰۱۵- چلیابینسک)
-قهرمان جهان در مسابقات روسیه (۲۰۱۵- مسکو)
-نایب قهرمان جهان در مسابقات جهانی کره جنوبی (۲۰۱۷ – موجو)