درنگ: این دقیقا شرایطی است که موسیقیدانی به نام دان فابیو آن را تجربه کرده‌است، وی درحالی که جراحان تلاش می‌کردند توموری را از مغزش بیرون آورند، ساکسیفون می‌نواخت تا مانع از آسیب دیدن بخش مهارت موسیقیایی مغزش شود.

داستان فابیو از سال ۲۰۱۵ آغاز شد، زمانی که این استاد ساکسیفون و معلم موسیقی نشانه‌هایی مانند توهم، تهوع و سرگیجه را احساس کرد. معاینه‌های متخصصان از وجود توموری بزرگ در نیمه راست مغز او خبر داد، نیمکره‌ای که با مهارت و توانایی‌های موسیقیایی او در ارتباط مستقیم بود.

محققان دانشگاه روچستر برای کمک به حفظ توانایی موسیقیایی فابیو برنامه نقشه‌برداری مغزی ترجمانی را ایجاد کردند، براساس این برنامه پیش از آغاز جراحی، بیمار تحت چندین اسکن مغزی دقیق قرار می‌گیرد تا مناطق مختلف مغزی او که کنترل توانایی‌های مختلف را به عهده دارند،‌ مشخص شوند.

به گفته وب پیلچر جراح مغز اعصاب دانشگاه روچستر، برداشتن تومور مغزی متناسب با جایی که در مغز دارد می‌تواند عوارض متفاوتی از خود به جا بگذارد. فرایند برداشته شدن تومور و جراحی که برای این کار باید انجام شود هر دو می‌توانند به بافت‌های مغزی آسیب زده و ارتباطات میان بخش‌های مختلف مغزی را مختل سازند،‌ از این رو مهم است که پیش از آغاز جراحی، بیشترین اطلاعات ممکن را از بیمار به دست آورد.

با این‌همه موسیقی و دانش موسیقیایی فرایندی پیچیده‌تر از دیگر فعالیت‌های مغزی است، از این رو در این جراحی، جراحان روچستر از استاد نظریه‌های موسیقی الیزابت ماروین مشورت خواستند و او به ساخت تست موسیقی جدیدی کمک کرد تا فابیو درحال اسکن مغزی آن را اجرا کند. از نتیجه اجرای این تست در حین اسکن مغزی،‌ نقشه‌ای سه‌بعدی و دقیق از مغز فابیو به دست آمد که علاوه بر مکان دقیق تومور،‌ مناطق مرتبط با مهارت‌های موسیقیایی را نیز در مغز مشخص می‌کرد.

با استفاده از این نقشه جراحان توانستند مسیر رسیدن به تومور را مشخص کنند فابیو با دریافت داروی بی‌حسی و نه بیهوشی تحت جراحی باز مغز قرار گرفت. در حین جراحی فابیو باید تست طراحی شده را به صورت مداوم انجام می‌داد و با دهانش ملودی‌هایی که با پیانو اجرا شده‌بودند را تقلید می‌کرد. جراحان با تحریک نقاط مختلف مغز فابیو و واکنش او نسبت به این تحریک‌ها مسیر خود برای رسیدن به تومور را باز می‌کردند، اگر فابیو از نت خارج می‌شد، آن بخش تحریک شده از مغز باید دست نخورده باقی می‌ماند.

پس از برداشته شدن تومور، برای سنجش توانایی نواختن موسیقی بیمار، فابیو باید ساکسیفون می‌نواخت درحالی که روی تخت جراحی دراز کشیده بود و جمجمه‌اش هنوز باز بود و به پهلو دراز کشیده بود. از آنجایی که نواختن ساکسیفون به مغز فشار می‌آورد، برای جلوگیری از بیرون ریختن مغز بیمار نت‌هایی انتخاب شده‌بودند که به نفس عمیق نیازی نداشتند و فابیو توانست با موفقیت قطعه موسیقی را بنوازد.

پس از جراحی، فابیو کاملا درمان شد و توانست کار خود را از سر بگیرد. این تحقیق و جراحی علاوه بر درمان موفق یک بیمار منجر به ایجاد برنامه‌ نقشه‌برداری مغزی شد که می‌تواند جان بیماران بیشتری را نجات دهد یا زندگی آنها را متحول سازد و علاوه بر آن درک دانشمندان را نسبت به عملکرد مغز انسان بهبود بخشد.