در نپال شرقی گروعی منتخب از قوم کولونگ با کمک نردبان‌های طنابی از جنس بامبو از صخره‌هایی به ارتفاع ۹۱ متر بالا می‌روند تا بتوانند این عسل را جمع‌آوری کنند.

این افراد برای خلاصی خود از دسته زنبورهای خشمگین از دود سوزاندن علف استفاده می‌کنند. علف به سر مشعلی وصل شده و آتش زده می‌شود و افراد باید با یکدست مشعل را نگه داشته و زنبورها را فراری دهند و با دست دیگر عسل ارزشمند را جمع‌آوری کنند.

داستان سفر این افراد در قالب مستندی به نام آخرین شکارچیان عسل ثبت شده‌است،‌فیلمی که قرار است در سال ۲۰۱۸ اکران شود. تیم فیلمبرداری شامل کوهنوردان، عکاس و فیلمبرداران حرفه‌ای مانند رنان اوزترک بود. برای تصویربرداری و عکاسی از فرایند جمع‌آوری عسل گروه فیلمبرداری باید در ارتفاعی بالاتر از بومیان قرار می‌گرفتند تا تصویری واضح از فرایند پرخطر برداشت را در برابر خود می‌دیدند. گروه فیلمبرداری با تجهیزات ایمنی کامل از صخره بالا می‌رفت درحالی که بومیان تنها از نردبان‌های بامبویی دست‌باف برای بالارفتن استفاده می‌کردند.

زنبورهای هیمالیایی متناسب با فصل انواع مختلفی عسبل تولید می‌کنند، برای مثال در فصا بهار سموم موجود در گل‌ها باعث سرخ شدن رنگ عسل می‌شود. به گفته یکی از اعضای گروه فیلم‌برداری، وی ۱۵ دقیقه پس از خوردن دو قاشق چایخوری از عسل توهم‌زا دچار حالاتی مانند مصرف ماریجوانا شده‌است. به گفته بومیان مصرف بالاتر این عسل توهمزایی شدید‌تری را در فرد ایجاد می‌کند. این عسل در میان بومیان نپال مصرف دارویی دارد و برای درمان سرماخوردگی یا به عنوان مسکن مصرف می‌شود.

این عسل در بازار سیاره به قیمت کیلیویی ۱۳۰ تا ۱۷۵ دلار فروخته می‌شود،‌و این در برابر تجربه نزدیک‌ به مرگ شکارچیان عسل توهم‌زا،‌مبلغی بسیار ناچیز است.

با این‌همه مراسم جمع‌آوری عسل که به شیوه‌ای کاملا طبیعت‌مدارانه انجام می‌گیرد،‌ شاید برای همیشه متوقف شود زیرا تنها یک فرد،‌ مائولی، برای آموزش و انجام این حرفه در روستا وجود دارد و جوان‌ها نیز علاقه چندانی به ادامه راه او از خود نشان نمی‌دهند.