درنگ: سبک «آرت دکو» برداشتی دکوراتیو از سبک مدرن در قرن بیستم است. «آرت دکو» سبکی بسیار تاثیرگذار در هنرهای تجسمی است که اولین بار در کشور فرانسه در سال ۱۹۲۰ در عرصه هنر و طراحی ظهور کرد و در طی دهه‌های ۳۰ و ۴۰ در بین کشورهای اروپایی و غیر اروپایی رواج پیدا کرد.

این سبک را می‌توان آشتی هنر و صنعت و بکارگیری آنها در کنار یکدیگر به صورت زیبا و هنرمندانه دانست. می‌توان گفت عناصر تشکیل دهنده این سبک شامل دیوارهای نرم با گوشه‌های گرد، کف‌های چوبی، بلوک‌های شیشه‌ای پنجره‌ها و دریچه‌ها هستند.

در این سبک مبلمان‌ها مدرن بوده و معمولا دارای قسمتی آیینه کاری شده و یا منبت کاری شده هستند.

مصالح رایج در این سبک اکثرا از جنس روکش چوبی، فولاد ضدزنگ و یا کروم است. اشکال هندسی مانند الگوهای زاویه‌دار، پله پله و پارکت‌ها و تابلوهایی با طرح‌های هندسی خاص یکی از ویژگی‌های بارز این سبک است.

سطوح به کار رفته در این سبک، معمولا صاف و صیقلی بدون هرگونه بافت و بسیار درخشان است.

آینه‌ها از نیکل، کروم و نقره و با تزئیناتی به شکل گوزن، طاووس، گل‌های رز و فرم‌های هندسی است. مجسمه‌های براق برنزی پوشیده از مهره‌های رنگی و یا مروارید است. دستگیره‌های در و شمعدان‌ها از جنس نیکل، کروم و نقره با فرم‌های پر پیچ و تاب است. گلدان‌ها از مرمر سفید یا سیاه و به صورت جواهرنشان و یا طلاکوب شده است.

به طور کلی تمام اشیای تزئینی و دکوراتیو به نحوی نمایانگر رسیدن به ثروت و خوشبختی دوباره پس از سختی‌های دوران جنگ است.

به دلیل آنکه فضاهای «آرت دکو» در زمان خود نسبتا مینیمالیستی بود، در این شیوه رنگ‌ها به صورت محدود مورد استفاده قرار می‌گیرد و معمولا شامل رنگ سیاه در کنار سبز، قرمز و یا سفید است. تاکید اصلی بر رنگ‌های طلایی و نقره‌ای است. از پوشش‌های مورد استفاده در این سبک کف پارکت است.

از دیگر پوشاننده‌های کف پر طرفدار در این دوره کاشی‌های سفید و سیاه و یا ترکیب سفید با رنگی دیگر بوده است که به وسیله بافت هندسی که خلق می‌کردند، جلوه دکوراتیو مورد توجهی به فضا می‌بخشیدند.

قالی یا جاجیمی نفیس با طرح‌های هندسی ساده نیز می‌تواند پوشش کف را زیباتر کند ولی باید مراقب باشیم که سادگی رعایت شود و قالی به مرکز توجه فضا تبدیل نشود.