درنگ: تا همین چند دهه قبل در انگلیس اگر خانمی به سن بالا می‌رسید و ازدواج نکرده بود با راحتی به او لقب «ترشیده» را می‌دادند. این طرز فکر انگلیسی‌ها در سال‌های نه چندان دور بوده که البته این روزها در سراسر دنیا در حال تغییر و تحول است.

از آن زمان به بعد خیلی‌ چیزها تغییر کرده است. در امریکا آمار ازدواج به شدت پایین آمده است و افراد جوان امریکایی نسبت به قبل ازدواج را خیلی کمتر جدی ‌‎می‌گیرند. در سال ۱۹۶۲ نیمی از ۲۱ ساله‌ها و ۹۰ درصد از ۳۰ ساله‌ها حداقل یک بار ازدواج کرده بودند. در سال ۲۰۱۴ تنها ۸ درصد از ۲۱ ساله‌ها و ۵۵ درصد از ۳۰ ساله‌ها ازدواج کرده‌ بودند.

طبق آمار در حال حاضر جمعیت مجرد امریکا نسبت به جمعیت متاهل آن بیشتر هستند اما این به این منظور نیست که ازدواج ننگ به حساب بیاید.

اریک کلیننبرگ روانشناس دانشگاه نیویورک در کتابش به نام «تنها بودن» نوشته است: هنوز هم مجرد بودن در سنینی خاص کاملا مشکلی اجتماعی محاسبه می‎شود و نشانه‌‎ای برای کاهش زندگی عمومی است. در چندین دهه قبل دانشمندان اجتماعی نگران بودند که ارتباطات اجتماعی ما از بین برود و تبدیل به انسان‌هایی تنها و خودشیفته شویم. اما در آن زمان من تصورش را هم نمی‌کردم که روزی این اتفاق بیفتد.

البته این روزها تحقیقاتی انجام شده که با نظریه کلیننبرگ همسو است. فقط اشاره به برخی از شرایط افراد مجرد این را ثابت می‌کند:

  • افراد مجرد زمان بیشتری را با خودشان می‌گذرانند.
  • افراد مجرد زمان بیشتری را در شبکه‎های اجتماعی می‌گذرانند و این نشانه ضعف در ارتباطات است.
  • از نظر قانونی افراد مجرد افرادی با مسئولیت‌پذیری کمتر شناخته می‎شوند.
  • اعتباری که برای کارت اعتباری افراد مجرد در نظر گرفته می‌شود کمتر است.
  • به خاطر فشار کمتر زندگی مجردها ساعت کاری کمتری نسبت به متاهل‌ها دارند.
  • به واسطه داشتن فرصت بیشتر، مجردها زمان بیشتری را به خواب اختصاص می‌دهند.