درنگ: خیلی اوقات نوزادان از دیدن افراد غریبه که دوست دارند با آن‌ها صحبت کنند یا بغل کنند خوشحال نمی‎شوند. این خصوصیت بیشتر از همه مختص نوزادانی است که تازه به دنیا آمده‌اند. معمولا در اوایل سال اول زندگی‎ بسیاری از نوزادان تغییراتی می‌کنند و این غریبی کردن‌ها رفع می‌شود. زمان دقیق آن برای هر بچه متفاوت است البته که ممکن است برای برخی نوزادان بیش از حد معمول زمان ببرد.

لیندا لوفد، برنامه‌‎ریز و متخصص کودکان و نوزادان در این باره گفته است: این مساله در نوزادان مختلف متفاوت است. بعضی ذاتا خجالتی‎تر هستند و ممکن است حتی تا ۲ سال هم غریبی کردنشان ادامه داشته باشد. برخی دیگر ممکن است خیلی سریع از این شرایط خارج شوند.

دختر ۸ ماهه جولیا استروب یکی از مراجعین لوفد بعد از ۴ ماه غریبی را کنار گذاشت. مادرش می‎گوید: هرکس او را بغل می‎کرد گریه می‎کرد. همه می‎گفتند شاید گرسنه است اما به محض این که خودم او را بغل می‎کردم گریه تمام می‎شد. فقط می‌خواست با من باشد. اما حالا غریبی او تمام شده است و وقتی کسی بغلش می‏‌کند ابتدا نگرانی در چهره‌اش دیده می‎شود اما بعد به من نگاه می‌کند. هنوز هم او با بعضی‎ها غریبی می‎کند و بیشتر از آن‌‎ها می‌ترسد. گاهی بعضی‌ها که به او نزدیک می‎شوند صورتش را به من می‎چسباند و نمی‎خواهد از بغل من برود.

اما غریبی کودکان بالاخره از بین می‎رود. این موضوع فقط بسته به این که چقدر کودکان اجتماعی یا خجالتی باشند متغیر است. بسیاری از فرزندان خیلی زود با افراد اطرافشان خو می‎گیرند و خیلی‎ها کمی زمان لازم دارند و طبیعتا در این مدت باید کمی گریه و بداخلاقی‎هایشان را تحمل کرد.