درنگ: مهران مدیری ۸ سال بود که قصد داشت فیلم «ساعت ۵ عصر» را بسازد اما این مسیر برایش میسر نمی‌شد. او در۲ ماهی که برنامه دورهمی ضبط نمی‌شد، اولین اثر سینمایی‌اش را ساخت.

مهران مدیری پیش از ساخت «ساعت ۵ عصر» در نشست خبری این فیلم گفته بود: «این از آن دسته از فیلم‌هایی است که یا نباید ساخته شود یا اگر ساخته می‌شود باید خوب از آب در بیاید. وگرنه یک فیلم اپیزودی خیلی بد می‌شود. اما من نمی‌گذارم که این اتفاق برای «ساعت ۵ عصر» بیفتد. اگر شده هر سکانسی را ۲۰ بار هم تکرار کنم این کار را می‌کنم»

مهران مدیری علاوه بر کارگردانی، به عنوان بازیگر، تهیه کننده و نویسنده نیز در «ساعت ۵ عصر» حضور دارد.

مهران مدیری در نشست خبری فیلم «ساعت ۵ عصر» درباره شباهت این فیلم به کارهای قبلی‌اش گفت: «این فیلم نه به لحاظ ساختار و نه به لحاظ نوع نگاه و موضوع شبیه کارهای قبلی‌ام نیست»

با توجه به گفته‌های مهران مدیری، این فیلم رئال و کمدی است و البته سوژه آن تلخ است. او در این مورد گفته است:

«البته این نظر من است و بستگی به این دارد که ما چگونه تلخ را تعریف کنیم. این فیلم به گونه‌ای تمام می شود که شخصیت اصلی به همان نقطه اول و به یک روزمرگی می‌رسد. سکانس ابتدایی فیلم در پایان آن تکرار می‌شود و ما متوجه می‌شویم که دور باطلی وجود دارد. از شروع تا پایان «ساعت ۵ عصر» سراسر نقد اجتماعی است. در این فیلم شهری مانند تهران داریم که تیمارستانی است که هزار نفر در آن به دنبال کارهای مختلف می‌گردند. فیلم مثل گلوله برفی است که هرچه جلوتر می رود بزرگتر می‌شود و ریتم مدام تندتر می‌شود و دیوانه وار بودن ماجرا بزرگتر و موضوع عظیم‌تر می شود»

مهران مدیری به این دلیل که شخصیت اصلی فیلم تنها تا ساعت ۵ عصر وقت دارد که یک امضا بگیرد، نام فیلم سینمایی‌اش را «ساعت ۵ عصر» گذاشته است.

بازیگر اصلی این فیلم، سیامک انصاری است که در این فیلم هم براساس شخصیت خود انصاری در مجموعه‌های مدیری به ایفای نقش پرداخته است.

به عنوان یک مخاطب سینما که روز اول اکران این فیلم به تماشای آن نشستم، این فیلم را یک نقد اجتماعی جدی دیدم که با زبان طنز مطرح شده است. نقدی که در مجموعه‌ کارهای مهران مدیری همواره به چشم می‌خورد اما با زبانی طنز که این فیلم را به یک طنز اجتماعی نقادانه تبدیل کرده است. طنزی که در نگاه اول خنده دار است و تکرار صدای خنده مخاطبان را در سالن سینما به همراه دارد ولی اگر کمی عمیق‌تر به آن نگاه کنی تلخی آن جلوه‌گر می‌شود. مثل کارهای قبلی مهران مدیری که گویی آینه‌ای روبروی ما می‌گیرد و می‌گوید نگاه کن. اولین واکنش ما با دیدن تصویر خود در ابعادی وسیع‌تر و از زاویه‌ای دیگر ، خندیدن به خودمان است ولی کمی که جدی‌تر به قضیه نگاه کنیم به عمق فاجعه آنچه هستیم پی می‌بریم و آنجاست که وقتی فیلم به انتهایش نزدیک می‌شود و ما را با خود واقعی‌مان بیشتر آشنا می‌‌کند، با لبخندی تلخ  از سینما به سوی خانه و آنچه که هستیم، بدرقه‌مان می‌کند.

چناچه در سکانس پایانی این فیلم هم گویی دوربین گوشی مهرداد ( نقش اول فیلم) به سوی تماشاگران سینما گرفته می‌شود و شخصیت پشت خط تلفن با لحنی متعجب می‌پرسد، اینا کی هستن؟ بله در فیلم «ساعت ۵ عصر» ما با خود واقعی‌مان در جامعه بیشتر آشنا می‌شویم اما این‌بار از پشت  لنز دوربین اولین فیلم سینمایی مهران مدیری و خنده‌هایی که تک تک ما را در سکانس‌های مختلف زندگی به خودمان یادآوری می‌کند.