با پیشرفت روز افزون علم در زمینه تکنولوژی، کامپیوتر های نسل بعد از تابش‌‌های لیزری برای ساختن نمونه‌ی اولیه‌ی یک واحد پایه‌ استفاده می‌کنند که قابلیت تغییر بین خاموش و روشن یا «۱» و «۰» را یک کادریلیون بار در ثانیه انجام دهد که این عمل یک میلیون بار سریعتر از کامپیوتر های پیشرفته امروزی است.

در بسیاری از کامپیوتر های رایج از جمله ماشین حساب، تلفن‌های هوشمند و لپ تاپ ها برای انجام عملیات بین صفر تا یک ثانیه فکر می‌کنند. آنچه که این کامپیوترها انجام می‌دهند از حل مسائل ریاضی تا بازی‌های کامپیوتری از تعداد زیادی از عملیاتهای دقیق  «صفر و یکی» ساته شده‌اند. یک کامپیوتر در سال ۲۰۱۸ می‌تواند از بیتهای سیلیکونی برای انجام یک میلیارد عملیات در ثانیه استفاده کند.

در این آزمایش، محققان لیزر مادون قرمز (اینفرارد) را روی شبکه‌هایی شش گوش تنگستن و سلنیوم تاباندند و اجازه دادند تراشه‌ی سیلیکون همانند یک پردازشگر یک کامپیوتر معمولی بین یک و صفر تغییر کند اما نتیجه یک میلیون بار سریعتر بود نسبت به آنچه امروزه استفاده می شود.

در بسیاری از مولکول‌ها، الکترون‌ها در زمان برانگیختگی می‌توانند در فضای اوربیتالی به ترازهای مختلف کوانتومی حرکات پرشی داشته باشند که به آن «چرخش کاذب» گفته می‌شود. برای تصور بهتر این مسئله، میتوان مسیر حرکت الکترون دور مولکول را به یک مسیر مسابقه تشبیه کزد.

در حالتی که الکترون ها برانگیخته نباشند، نزدیک مولکول می‌مانند و حرکات آهسته‌ای دارند. ولی اگر الکترون را برای مثال با نور برانگیخته کنیم، باید برای قرار گرفتن روی مسیرهای بیرونی‌تر، مقداری انرژی صرف کند.

شبکه‌ی تنگستن ـ سلنیوم دارای تنها دو لایه برای ورود الکترون‌های برانگیخته شده دارد. اگر نور مادون قرمز را از یک جهت روی آن تابانده شود، الکترون روی اولین لایه پرش خواهد کرد. ولی اگر نور از جهات مختلف روی آن تابانده شود، الکترون روی لایه دیگر خواهد پرید. کامپیوتر ها از لحاظ نظری می‌توانند این لایه ها را به عنوان یک ثانیه محاسبه کنند به این صورت که اگر الکترون در لایه یک قرار داشته باشد ۱ ثانیه و اگر روی لایه صفر قرار داشته باشد به عنوان صفر در نظر می گیرد.

این مسیرها بسیار به هم نزدیک هستند طوری که که الکترون‌ها نیاز به صرف انرژی و طی مسافت طولانی برای قرار گرفت روی آنها را ندارند. اگر نور مادون قرمز نوع یک به شبکه تابانده شود، یک الکترون روی مسیر ۱ قرار خواهد گرفت اما فقط برای مدت زمان کوتاهی در حد چند فمتو ثانیه ( برابر با هزار میلیون میلیونیوم ثانیه )، روی آن گردش خواهد کرد و پس از آن در مدار های نزدیک‌تر به هسته، برانگیختگی خود را از دست می‌دهد.

بنابراین، الکترون‌ها به مدت طولانی روی یک مسیر قرار نمی‌گیرند ولی زمانی که در یک مسیر قرار بگیرند، نور تابانده شده به شبکه، الکترون ها را در بین دو مسیر جابجا میکند بطوری که الکترون ها نمی‌توانند به حالت غیربرانگیخته دربیایند. در واقع ضربه زدن سریع به الکترو‌ن‌ها و حرکت بسیار تند آن‌ها به جلو و عقب، ۱، ۰، ۰،۱، ۱، ۰، ۰، ۰،۱ اساس کار کامپیوترها است. محققان نشان دادند این حرکات الکترونی در شبکه‌های تنگستن و سلنیوم و لیزر مادون قرمز، می تواند بسیار سریع‌تر از تراشه‌های کنونی است.

محققان هم‌چنین احتمال می‌دهند شبکه‌ی ساخته شده‌ توسط آن‌ها را بتوان برای محاسبات کوانتومی در دمای معمولی نیز استفاده نمود.  رسیدن به این نقطه بسیار سخت است زیرا در حال حاضر محققان باید بیت‌های کوانتومی بیش‌تر کامپیوترهای کوانتومی موجود را تا صفر مطلق یعنی پایین‌ترین دمای موجود، سرد کنند.

در واقع، محققان تاکنون عملیات کوانتومی به این صورت انجام نداده اند و ساخت کامپیوتر کوانتومی در دمای اتاق، در حال حاضر در حد نظری مطرح شده است. در حقیقت، کارهایی که تاکنون محققان روی شبکه‌ی تنگستن ـ سلنیوم انجام داده‌اند و تغییرات صفر و یکی، آزمایشی بوده اند. زیرا، هنوز از این شبکه برای محاسبه‌ی چیزی استفاده نشده است. بنابراین، محققان باید این مورد را به صورت عملی و در یک کامپیوتر واقعی نشان دهند.