یاسر سلیمانی مدیر دفتر مطالعات و پژوهش‌های «امکان» درباره چالش نهنگ آبی درنگ  گفت: این چالش یکسری مراحل دارد که در دنیای واقعی اتفاق می‌افتد که بعد از انجام هر مرحله شخص به مرحله بعدی صعود می‌کند. آخرین مرحله آن خودکشی است که تا کنون در سطح دنیا خیلی خبرساز بوده‌است.

بر اساس آمار ما نزدیک ۲۰  میلیون گیمر در ایران داریم که از حدود ۷ تا ۶۴ سال سن دارند و هر روز بازی می‌کنند و این موضوع، جذابیت  این بازی‌ها را نشان می‌دهد

وی با بیان اینکه طبیعتا باید نظارت جدی در این خصوص وجود داشته باشد، ادامه داد: این نظارت ۲ بخش دارد یکی بخش دولتی و دیگری خانوادگی. باید دید دولت و ارگان‌های نظارتی چقدر می‌توانند روی این قضیه نظارت و کنترل داشته باشند. دولت برای نظارت گاه برخی سایت‌ها را فیلتر می‌کند در حالیکه از آن طرف راه‌های خیلی زیادی برای عبور از این فیلترها وجود دارد. از آن طرف ما درباره یکسری از سایت‌ها مقالات بازدارنده می‌نویسیم و از این سو جایگزینی برای آنها مطرح نمی‌کنیم.

این فعال فضای مجازی با بیان اینکه انجام بازی‌های متفاوت خیلی در نزد ایرانیان جذابیت دارد، تصریح کرد: بر اساس آمار ما نزدیک ۲۰  میلیون گیمر در ایران داریم که از حدود ۷ تا ۶۴ سال سن دارند و هر روز بازی می‌کنند و این موضوع، جذابیت این بازی‌ها را نشان می‌دهد. از طرف دیگر ما خلاء بزرگی داریم که وقتی بازی‌های جذاب و متفاوت وارد پلتفورم‌های داخلی مختلف نمی‌شوند، بازی‌های خارجی جایگزین آن می‌شوند. وقتی بازی جذابی هم در داخل طراحی می‌شود هیچ حمایتی از آن نمی‌شود و هیچ ابزار معرفی در اختیار این بازی قرار نمی‌گیرد و تبلیغاتی برای آن انجام نمی‌شود باعث می‌شود این بازی عملا به فراموشی سپرده ‌شود. مثل بازی‌هایی که چند وقت پیش درباره شخصیت‌های افسانه‌ای ایران ساخته و بعد یک بمب خبری از آن به صدا درآمد و مدتی بعد ساکت شد. این خلاءها باعث می‌شود بازی‌های خارجی که وارد ایران می‌شوند جایگزین آنها شوند که گاه ضررهای مالی و ریالی به افراد وارد می‌کنند مثل بازی «کلش آف کلنز» و زمانی این جریان بسط پیدا کرده و خطرناک‌تر می‌شود مثل بازی یا چالش «نهنگ آبی».

 

سلیمانی در ادامه افزود: بخش دوم این بحث نظارت خانوادگی است، در این بخش خیلی موضوعات پیچیده‌تر می‌شود. وقتی ارتباط بین والدین و بچه‌ها به جای چند ساعت در روز،  یکساعت می‌شود و به جای حتی یکساعت هر چند روز یکبار می‌شود این ارتباط کمرنگ می‌شود و بازی‌ها و چالش‌ها جایگزین‌ این ارتباط می‌شوند که جای فعالیت و درس و فعالیت‌های کسل کننده برای نوجوان‌ها را هم پر می‌کنند. خانواده هم حاضر نیست وقت بگذارد برای نوجوان خود و همین امر باعث می‌شود نوجوان‌ ناخوداگاه به این سمت کشیده شود.

این فعال فضای مجازی درباره راهکار برون‌رفت از این بحران در جامعه ادامه داد: اگر بخواهیم حرف تکراری بزنیم باید گفت در این خصوص باید فرهنگسازی شود ولی به نظر من باید جایگزین‌ها را بسیار پررنگ‌ و شاخص‌تر کرد و باید از کسانی حمایت کرد که در وضعیت موجود جامعه وقت می‌گذارند و بازی طراحی می‌کنند. باید به این افراد یک ساختار متمرکز داد. اگر بازی‌های جذاب ایرانی جایگزین شوند آیا باز هم نوجوانان دنبال بازی‌های خارجی خواهند رفت. باید زیرساخت‌ها را تقویت کرد. ما ساختارها را داریم ولی متاسفانه غیرفعال هستند. برای مثال بنیاد ملی بازی‌های یارانه‌ای را داریم اما باید دید این بنیاد چه فعالیت مثبتی در این خصوص انجام داده است. در واقع این بنیاد اولین نهادی است که باید در این خصوص پاسخگو باشد. وقتی سیل بازی‌های مفید و جذاب ایرانی زیاد باشد مط‌ئمن باشید هیچ کس سراغ بازی‌های خارجی نخواهد رفت.

گیمر بودن اکنون در دنیا به یک حرفه تبدیل شده‌است ولی به صورت تخصصی فقط به این کار می‌پردازند ولی در جامعه ما گاه دیده می‌شود که  فردی برای مثال حسابدار یک مجموعه و یا مدیرعامل یا سرپرست یک قسمت است ولی بخش زیادی از زمان خود را صرف بازی می‌کند، این اتفاق در جامعه ما خنده‌دار و از طرفی غم‌انگیز است که باید مورد بازبینی قرار گیرد.

مدیر دفتر مطالعات و پژوهش‌های «امکان» با بیان اینکه بخشی از این ماجرا هم به بیکاری برمی‌گردد به درنگ گفت: اینکه یک جوان بیست و چند ساله فرصت روزانه خود را برای بازی می‌گذارد، پرواضح است که به بیکاری برمی‌گردد. شاید حتی در جایی هم مشغول باشد ولی زمانش را برای بازی می‌گذارد.

وی ادامه داد: با این روند در انتها چه جامعه‌ای خواهیم داشت، نسلی که بخش عظیمی از عمرش را باید صرف کار و ساختن مملکت کند به بازی کردن می‌گذراند که در نهایت هیچ خروجی نخواهد داشت. در استان‌هایی که ساختار سنتی‌تر دارند مثل استان یزد و … قطعا آمار این بازی‌ها کمتر است چون آنقدر روزانه کار و فعالیت دارند که اصلا وقت نمی‌کنند برای این بازی‌ها وقت بگذارند.

گیمر بودن اکنون در دنیا به یک حرفه تبدیل شده‌است ولی به صورت تخصصی فقط به این کار می‌پردازند ولی در جامعه ما گاه دیده می‌شود که  فردی برای مثال حسابدار یک مجموعه و یا مدیرعامل یا سرپرست یک قسمت است ولی بخش زیادی از زمان خود را صرف بازی می‌کند، این اتفاق در جامعه ما خنده‌دار و از طرفی غم‌انگیز است که باید مورد بازبینی قرار گیرد.