مدارس باید نادیده گرفتن رفتار “نوجوانان” را متوقف کنند و نقش خود را برای ریشه کن کردن گفتگوها و اقدامات غیر قابل قبول ایفا کنند.

 

دستورالعمل برای مدیران مراکز آموزشی

مسئولیت حفظ یک محیط یادگیری مناسب عمدتا به مدیران مدرسه بستگی دارد. مدیران می‌توانند چندین گام برای کمک به از بین بردن آزار و اذیت جنسی در مدارس خود بردارند.

  1. حذف آزار جنسی به عنوان اولویت اول در مدیریت مدرسه. معلمان را برای ایستادگی و واکنش نشان دادن در برابر نامناسب خاطب قرار دادن و اعلام نظر جنسی نامناسب توانمند کنید. در مورد مشکل بحث کنید ، و برای نشان دادن به کل کارکنان که این مسئله مهم است و آزار و اذیت رفتار قابل قبول نوجوانان نیست، سخنرانان مهمان دعوت کنید. از کارکنان در ایجاد و اجرای برنامه‌ای برای آموزش خود، دانش آموزان و والدین درباره آزار و اذیت جنسی مشارکت بطلبید.

 

  1. آموزش دانش‌آموزان در مورد آزار و اذیت جنسی را شروع کنید. دانش آموزان باید تفاوت بین اذیت کردن دوستانه و قلدری، بین معاشرت و آزار و اذیت را یاد بگیرند. انتظارات رفتاری باید به روشنی تعریف و توضیح داده شود؛ عواقب منصفانه و سازگار باید مشخص و تقویت شود.

 

  1. پدر و مادر دانش‌آموزان را درگیر کنید. دخالت والدین برای اصلاح رفتار بلندمدت ضروری است. در بسیاری از موارد، والدین باید در مورد آزار و اذیت جنسی و اثرات مضر آن آموزش داده شوند تا به آنها کمک کند آزار و اذیت را شناسایی کنند و به‌طور مناسب پاسخ دهند. هنگامی که آزار و اذیت اتفاق می‌افتد، والدین قربانیان و مجرمان باید از جزئیات مطلع شوند تا نیازهای عاطفی و رشد هر دو طرف مورد توجه قرار گیرد. درگیری‌های خانوادگی و احتمالا مشاوره خارج از مدرسه ممکن است برای جلوگیری از آسیب‌های عاطفی طولانی مدت و تغییر رفتار نامناسب مورد نیاز باشد.

 

  1. آموزش به دانش آموزان برای این‌که چگونه با آزار و اذیت روبرو شوند. نادیده گرفتن وضعیت اغلب می تواند منجر به یک چرخه آزار و اذیت شود. دانش آموزان باید یاد بگیرند که خود را متعهد و مرزهای شخصی قوی ایجاد کنند. آنها باید همکلاسی خود را زمانی که رفتار آنها توهین آمیز و نامناسب است، متوقف کنند. اگر دانش آموزان اخلاقیات را رعایت کنند، امید کمی برای تغییر وجود دارد.

اگر آزار و اذیت ادامه یابد، دانش‌آموزان باید از معلمان، مشاوران و مدیران کمک بگیرند. دانش آموزان اغلب از گزارش آزار و اذیت جنسی خجالت زده می شوند. آنها باید بدانند که آزار و اذیت، گناه آنها نیست، و یا انعکاسی بر شخصیت آنها نیست. باید تا زمانی که آزار و اذیت متوقف شود، کمک بخواهند؛ درگیری‌های حل نشده می تواند ضربه عاطفی به قربانیان آسیب برساند، و احتمالا منجر به پرونده هایی برای نظام مدرسه شود.