قلب‌های مصنوعی و دیگر تجهیزات مشابه در زمانی که قلب فرد دچار آسیب می‌شود،‌برای حفظ جریان خون و زنده نگه داشتن بیمار به کار گرفته می‌شوند تا زمانی که اهدا کننده قلب مناسب پیدا شود. درحال حاضر ۲۶ میلیون انسان در سرتاسر جهان دچار مشکلات قلبی هستند، و کمبود جهانی اهدا کننده باعث شده تا قلب‌های مصنوعی به راه‌حلی ارزشمند برای این مشکل همیشگی تبدیل شود.

از این رو دانشمندان همواره به دنبال یافتن راه‌هایی برای ایجاد راه‌حل‌هایی جدید و بهبود پمپ‌های مکانیکی موجود در بازار بوده‌اند، تلاش برای یافتن مواد سازگار زیستی مانند فوم‌های قابل انعطاف از جمله این تلاش‌ها است. سازندگان این قلب مصنوعی در دانشگاه ETH زوریخ می‌گویند این قلب مصنوعی به شکلی کاملا طبیعی برای نیم ساعت می‌تپد و پس از آن مواد تشکیل‌دهنده‌اش تجزیه می‌شوند. محققان در تلاشند قلب مصنوعی هم‌اندازه قلب بیمار ایجاد کنند تا بتواند بیشترین شباعت ظاهری و عملکردی را به قلب واقعی داشته‌باشد.

قلب‌های سیلیکونی مانند قلب انسان دارای دهلیز‌های چپ و راست هستند و علاوه بر آن یک دهلیز اضافی دارند که برای پمپ خون بیشتر مانند یک موتور اضافی عمل می‌کند. این دهلیز اضافی با کمک هوای فشرده باز و بسته می‌شود و خون را در میان دهلیزها جاری می‌سازد که در شرایط مطالعه به جای خون از مایعی با سطح چسبندگی برابر خون استفاده شده‌است.

این قلب با وزنی برابر ۳۹۰ گرم و حجم ۶۷۹ سانتیمتر مکعب کمی سنگین‌تر از قلب واقعی است اما ابعادی مشابه دارد و محققان امیدوارند بتوانند به تدریج جایگزین پمپ‌های مکانیکی شود که هم‌اکنون جایگزین قلب می‌شوند و بیمار را با خطرات جدی مواجه می‌سازند.

قلب مصنوعی جدید درحال حاضر از پایداری کوتاه‌مدتی برخوردار است و تنها به اندازه ۳۰۰۰ تپش باقی می‌ماند از این رو محققان باید دوام آن را تا حد قابل توجهی افزایش دهند، اما پیشرفت تا همین مرحله نیز برای آنها آغاز خارق‌العاده بوده‌است.