درنگ : فاطمه افتخاری تنها بانوی ایرانی است که در رقابت‌های بین المللی حضور یافته و سهمیه حضور در جام جهانی را به دست می‌آورد. وی در رقابت‌های بین المللی پاراگلایدر قزاقستان موفق به کسب مدال برنز شد، اگرچه برای فاطمه رکوردها و مدال‌ها مهم نیست چون او عاشق پریدن است و با پرواز زندگی می‌کند. صحبت‌های او را بخوانید:

رویای پرواز من را به اینجا کشاند!

من در خانواده‌ای پرورش یافتم که در آن سابقه فعالیت‌های ورزشی وجود داشت، پدر و مادرم هر دو ورزشکار هستند البته به صورت تفریحی و من شنا را از سن ۴ سالگی و زیر نظر مادرم آموزش دیدم. اما پرواز همیشه رویای من بود و همین علاقه شدید باعث شد که من سراغ سوارکاری بروم، چون تاختن با اسب حسی شبیه پرواز را در من ایجاد می‌کرد یا مثلا حالت معلق و بی وزنی در استخر باعث می‌شد تا تصور پرواز در آسمان را داشته باشم. این علاقه به پرواز تاجایی بود که حتی وقتی خواب می‌دیدم هم در حال پرواز بودم و همیشه ماجراهای خوابم در آسمان اتفاق می‌افتاد.

 

فاطمه افتخاری: وقتی خواب می‌دیدم هم در حال پرواز بودم و همیشه ماجراهای خوابم در آسمان اتفاق می‌افتاد

 

مجذوب پرواز شدم

سال ۸۶ و بعد از کنکور خیلی اتفاقی یک آگهی پرواز با پاراگلایدر در اصفهان دیدم، تا آن زمانی تصوری از این وسیله نداشتم و فقط همان کلمه پرواز نظر من را جلب کرد، با پدر و برادرم به باشگاه رفتیم تا این وسیله را بررسی کنیم، اما در راه بازگشت به خانه هم من و هم برادرم ثبت نام شده بودیم. من هجده سال داشتم و برادرم چهارده ساله بود و اینطور شد که دوره آموزشی پرواز با پاراگلایدر را پشت سر گذاشتیم. علاقه به پرواز تمام زندگی من را تحت الشعاع خود قرار داد، تا جائیکه تمام رشته‌های ورزشی که تا آن روز به آنها مشغول بودم تا مدت‌های طولانی به حاشیه رانده شدند و تا امروز ۱۰سال است که به این رشته مشغول هستم.

 

اولین تجربه پرواز فراموش نمی‌شود

بی‌شک تجربه اولین پرواز هیچگاه از یادم نخواهد رفت و این پرواز همیشه در میان ۱۰ پرش مورد علاقه من است. اما با گذشت زمان و جایگزین شدن تجارب جدید و ورود به دنیای پروازهای حرفه‌ای ابعاد زیباتری از این عرصه نمایان خواهد شد، تا جائیکه با شیرینی اولین تجربه که توام با آموزش و به صورت غیرحرفه‌ای بوده جایگزین می‌شود.

 

بحرانی‌ترین نقطه برای یک خلبان زمانیست که توهم آگاهی دارد، به عبارتی هنوز تبحر و آگاهی کافی برای یک پرواز امن را ندارد، اما فکر می‌کند که دانش او کافیست و در این نقطه اغلب حوادث رخ می‌دهند

 

آسمان آبی می‌تواند خطرناک باشد

پاراگلایدر دنیایی از خطر دارد و ضعف‌های تکنیکی و آموزشی نیز درصد خطرات این ورزش را بالاتر می‌برد. حدود دو سال پس از آغاز این ورزش بصورت عینی دریافتم که خطر در این ورزش تا چه اندازه جدی است، چراکه تا پیش از این روحیه جسور و هیجان طلب من ابعاد حقیقی آن را در نظرم پنهان می‌نمود، البته شانس خوبی هم داشتم و گاهی نیز خطر از سرم گذشته بود. در آن زمان برای اولین بار شاهد یک سانحه از نزدیک بودم و برای اولین بار دریافتم به فعالیتی اشتغال دارم که واقعا پرخطر است و هر اندازه تمرینات و آموز‌ش‌های من حرفه‌ای‌تر شد، درک من از خطرات این ورزش نیز بیشتر شد.

بحرانی‌ترین نقطه برای یک خلبان زمانیست که توهم آگاهی دارد، به عبارتی هنوز تبحر و آگاهی کافی برای یک پرواز امن را ندارد، اما فکر می‌کند که دانش او کافیست و در این نقطه اغلب حوادث رخ می‌دهند. البته اکنون در ایران سبک آموزش‌ها حرفه‌ای‌تر شده و افراد آگاه‌تری اطراف یک فرد تازه کار وجود دارند.

برادرم در یکی از پروازها دچار حادثه شد و شکستگی استخوان پا داشت، بعد از این نگرانی خانواده‌ام بیشتر شد. اما این نگرانی مانع فعالیت من نشد و در عوض با حمایت خانوده مثل خرید تجهیزات مدرن و ایمن‌تر و گذراندن دوره ایمنی پرواز در ترکیه تلاش کردند تا بستر مناسبی برای افزایش ایمنی من در این ورزش فراهم کنند.

در این میان من و همسرم که ایشان نیز خلبان پاراگلایدر هستند آشنا شدیم، حالا دیگر حمایت، همفکری، همراهی و پشتیبانی همسرم همیشه همراه من است و این اتفاق را یکی از زیباترین بخش‌های زندگی پروازی خود می‌دانم.

حمایت، همفکری، همراهی و پشتیبانی همسرم همیشه همراه من است و این اتفاق را یکی از زیباترین بخش‌های زندگی پروازی خود می‌دانم

 

جامعه پروازی بانوان ایران

از اولین روزی که وارد دوره‌های مختلف پروازی شدم تاکنون همواره می‌دیدم که بانوان نیز در این دوره‌ها حضور دارند منتها هم تعدادشان نسبت به آقایان کمتر است و هم نسبتا تعداد کمی از آنها پرواز را تا سطوح بالا ادامه می‌دهند.

خوب طبیعتا این ورزش موانع و مشکلات خود را دارد و مسئله مادی نیز از اهمیت کمی برخوردار نیست. اگرچه اغلب بانوان فعال در این عرصه مستقل، توانمند و تحصیلکرده هستند اما بعد از یک مدتی شمار فعالان در این ورزش دچار ریزش می‌شود و من خیلی تلاش کردم تا آن را ریشه یابی کرده و برای افزایش حضور بانوان در این ورزش بسیار پیگیری کردم و تاجاییکه در توان داشتم از حقوق آنها دفاع کرده‌ام. به این ترتیب یک جامعه پروازی بانوان پاراگلایدر ایران بوجود آمد تا از این طریق درک بهتری از سطح توانایی‌های بانوان حاصل شود و بر بهبود آن تمرکز صورت پذیرد.

خود من در زمان آغاز آموزش‌هایی که می‌دیدم به دلیل خانم بودن و علیرغم روحیه جسور و شجاعی که داشتم اغلب جدی گرفته نمی‌شدم، تا زمانیکه اولین مربی که من را جدی گرفته و باور داشت و زمینه شکوفایی من را ایجاد کرد، به همین دلیل هم با خودم عهد بستم که تاجایی که امکان داشته باشد همان فرد حمایت کننده از بانوان باشم.

آقای «محمد سمنانی» پایه گذار یک سیستم آموزشی نوین در پرواز مسافت پاراگلایدر ایران است و از مربیان خوب من که پارسال به کمک ایشان یک دوره آموشی مسافت برای دختران برگزار کردیم و جا دارد از ایشان و تمامی اساتیدی که حمایت کننده پیشرفت و جسارت یافتن دختران هستند قدردانی کنم. من آینده جامعه پروازی بانوان ایران را خیلی روشن و مملو از درخشش می‌بینم. همینطور که در مقایسه با سال قبل دستاوردهای خیلی زیادی داشتیم.

 

اکنون با مبلغی خدود بیست میلیون تومان می‌شود یک ست تجهیزات پروازی کامل و خوب خریداری کرد و حتی دوره آموزش اولیه را گذراند. هر فردی که سلامت و آمادگی جسمی خوبی داشته باشد بدون محدودیت سنی خاصی می‌تواند این ورزش را انجام دهد. منتها مثل هر ورزش دیگری دوره‌های آموزشی کامل و زمان زیاد برای تمرین لازم دارد

 

باید عاشق پرواز بود

اگر کسی بخواهد سراغ ورزش یا تفریحات هوایی برود تنها توصیه‌ام این است که اگر عاشق پرواز هستند، این ورزش را آغاز کنید چراکه هیجان طلبی، خاص بودن، میل به تفاوت و یا به عبارتی باکلاس بودن دلیل قانع کننده‌ای نیست و این افراد در این عرصه باقی نمی‌مانند.

اکنون با مبلغی خدود بیست میلیون تومان می‌شود یک ست تجهیزات پروازی کامل و خوب خریداری کرد و حتی دوره آموزش اولیه را گذراند. هر فردی که سلامت و آمادگی جسمی خوبی داشته باشد بدون محدودیت سنی خاصی می‌تواند این ورزش را انجام دهد. منتها مثل هر ورزش دیگری دوره‌های آموزشی کامل و زمان زیاد برای تمرین لازم دارد.

بر اساس گزارش اسپوتنیک، مسابقات و رقابت‌های پاراگلایدر به این صورت است که مسابقاتی به عنوان انتخابی جام جهانی در کشورهای مختلف انجام می‌شود و خلبان‌ها بر اساس رتبه‌ای که سالانه با حضور در این رقابت‌ها کسب می‌کنند، سهیمه ورود به جام جهانی و پس از آن سوپرفینال را بدست می‌آورند. همچنین مسابقات قهرمانی هر کشور نیز سهمیه‌ای برای ورود به جام جهانی در اختیار خلبان‌ها قرار می‌دهد.